Symbolika herbu i barw Szkoły Maximusa

Nazwa "herbu" - Animus

- z łaciny oznacza: dusza, duch, charakter, myśl, odwaga. Jego kompozycja figuralna i kolorystyczna według heraldyki kryje liczne symbole i przesłania, które mają wyrażać pewne wartości. Jednak w dobie wzrastającej komercjalizacji, efektowności i wydajności oraz demoralizacji zeszły na plan dalszy życia człowieka i mogą być traktowane niepoważnie. Mimo to kultura zaszczepiła w nas pewne ideały, które przez kontakt z innymi osobami będziemy niejako samoistnie przekazywać.
Jest to szeroko przyjęte dobre wychowanie, osobista duma i honor, które jak mniemamy są cechami wszystkich osób, przyjmowanych w nasze szeregi.

Kilka poniższych zdań ma objaśnić symbolikę Animusa i jak wierzę wytyczyć parę zasad, którymi należałoby kierować się w budowaniu stosunków międzyludzkich.
Jednocześnie należy zaznaczyć, że są to symbole umowne i różnie interpretowane dlatego mogą pojawić się pewne sprzeczności i niedomówienia, które jednak nie powinny przeszkadzać w ogólnym przyjęciu wartości, których są nośnikami

Godło Szkoły, dwa nagie skrzyżowane miecze

umieszczone są na tarczy gotyckiej, która wykształciła się w XIII w. Tworzą tzw. herb mówiący. To znaczy taki, który mówi coś o swym właścicielu.
W polu znajdują się dwa kolory, które wg. francuskiego heraldyka Klemensa Prinsaulta symbolizują dwie cnoty: odwagę i waleczność, z temperamentów - usposobienie choleryczne, z planet Saturna, ze znaków zodiaku Barana, Lwa, Strzelca, z kamieni - rubin, z dni tygodnia - sobotę, z żywiołów - ogień, z metali - miedź.
Według innych autorów również: służbę ojczyźnie, wylewanie krwi w walce, naturę twórczą, wspaniałomyślność.
Barwa czarna oznacza odpowiednio: żałobę, bogactwo, usposobienie melancholijne, Marsa, Byka, Pannę, Koziorożca, diament, wtorek, ziemię, żelazo. Ponadto stałość, stateczność, powagę, żal, skruchę, zemstę, rozsądek, rozpacz pokorę. Srebrna: pokorę, czystość, uczciwość, niewinność, niepokalaność, usposobienie flegmatyczne, Księżyc, Raka, Skorpiona, Ryby, z żywiołów wodę, z kamieni perłę, z dni tygodnia poniedziałek, wg. innych: mądrość, radość, przyjaźń, sprawiedliwość, bezstronność, spokój ducha, szlachectwo, naturę szlachetną, prostotę ducha, pilność, szczerość.
W symbolice barw duże znaczenie przypisywano kombinacjom kolorów, tak więc połączenie srebrnej z czerwoną było alegorią odwagi, srebrnej z czarną - powściągliwości, skromności. Znaczenie ma również układ figury heraldycznej tz. czerwonego pasa u góry tarczy. Tak zwanego czoła, pasa górnego lub głowicy. Szerokości 1/3 wysokości tarczy. Oznacza hełm rycerza, jest znakiem autorytetu, władzy jego posiadacza, człowieka wyróżniającego się rozsądkiem, mądrością, odwagą w walce.
W heraldyce włoskiej egzystuje jako symbol przynależności do określonej grupy ludzi np. zakonu, partii politycznej.
W heraldyce komunalnej może być wyznacznikiem przynależności do korporacji, jednostki podziału terytorialnego, podkreślenia rangi miasta.

Miecz - broń rycerza

jest atrybutem osoby pełnej honoru wojennego, mężnej podczas bitwy, posiadającej powodzenie wojenne. Miecz obnażony - myśl o walce. Schowany w pochwie - umiarkowanie, roztropność, działania mające na celu umacnianie pokoju. Może oznaczać człowieka wolnego, władzę świecką w herbach dostojników kościelnych. Szeroki miecz katowski - władzę wykonywania wyroków, uprawnienia sądownicze.

Labry

Są ozdobą i nie kryją żadnego przesłania.
Biorą swój początek z potrzeby ochrony głowy rycerza przed słońcem i deszczem. Służyły do tego celu różnorakie kapuce, peleryny, chusty.
Zjawisko to przybrało na sile podczas wypraw krzyżowych. Postrzępiona chusta świadczyła o odwadze, brawurze rycerza. Z czasem ta niepozorna chusta przybrała okazałe rozmiary i różnorakie kontury, zgodnie z duchem epoki. Ogólnie przyjęto zasadę, że wierzch labrów ma barwę pola, spód (podbicie)- barwę godła.

Hełm

jest kolejną istotną częścią składową. Jako ozdoba herbowa pojawił się w XIV w. Wywodzi się bezpośrednio z hełmu rycerskiego. Jest symbolem przynależności do stanu rycerskiego. Zmieniał swój kształt w miarę modyfikacji hełmu bojowego. Na herbie Szkoły Maximusa widnieje typ przyłbica (Hundsgugel) z przełomu XIV i XV w. Niektóre kraje wykształciły hełmy rangowe. Odpowiadające statusowi posiadacza w społeczeństwie. W Polsce nie powstały w tej dziedzinie żadne normy.

Korona

jest istotnym elementem polskiego herbu, choć w przeciwieństwie od koron zachodnioeuropejskich nie określa miejsca w hierarchii (zgodnie z ideą równości stanu szlacheckiego). Od XV w. za przykładem Niemiec posiada trzy liście winne i dwie pałki z perłami.

Klejnot

znajduje się na hełmie, który stanowi drugi znak rozpoznawczy właściciela. Jest ozdobą.
Pomagał zidentyfikować jeźdźca, którego twarz zasłonięta była hełmem. Jego używanie sięga początków XII w. Kiedy motywy heraldyczne malowano wprost na hełmie. Pod koniec XII w.
Pojawiły się noszone na hełmie pióra skrzydła ptasie, rogi, by w ciągu XIII w. rozbłysnąć całą gamą postaci ludzkich, zwierzęcych itp., Wykonanych z lekkich materiałów: skóry, pergaminu, blachy, drewna. Z czasem ze względu na swą nieprzydatność w boju, klejnot stał się ozdobą turniejową, by w końcu wieńczyć hełm w herbie.

Z pośród czterech kategorii klejnotów, nasz zalicza się do przedstawień nie związanych z godłem tarczy, zaczerpniętych z legend herbowych, obyczajowości rycerskiej.
Przedstawia Gryfa. Zwierzę fantastyczne, składające się w połowie z orła (głowa, przednie łapy, skrzydła) i lwa (tułów, ogon). Pochodzi z tradycji starożytnej Babilonii, do Europy dotarł przez Grecję. Mawiano o nim, że ma ogromną siłę, która pozwala pokonać nawet uzbrojonego mężczyznę, dlatego symbolizuje waleczność, drapieżność, wytrwałość w dążeniu do celu. Ze względu na przenikliwe spojrzenie - czujność.

Jak można zauważyć i jak pisałem wcześniej są to wartości czasem patetyczne i wzniosłe jednak w ogólnym charakterze nie odbiegają od powszechnie przyjętego kanonu moralności i kultury osobistej, które powinny obowiązywać każdego z nas.

Autor herbu i artykułu: Michał Sikora