Etapy nauczania fechtunku historycznego w Szkole Maximusa
1. Nauczanie podstawowe
Pierwszy etap nauczania fechtunku historycznego podczas którego skupiamy się na przekazaniu i utrwalaniu techniki podstawowej
(kierunki i rodzaje ataków, zasłony, praca nóg, manewrowanie odległością, uniki, psychologia, świadome i aktywne podejście do treningu i rozwoju własnej osoby).
Jest to również okres trenigu ogólnorozwojowego, którego celem jest podniesienie kondycji, rozwinięcie cech psycho-motorycznych.
Zapoznajemy również uczniów z podstawami bronioznastwa, historii ogólnej, historii fechtunku.
Otrzymują od nas materiały teoretyczne i szkoleniowe na temat fechtunku historycznego (min. opracowany na potrzeby Szkoły Maximusa
Glosariusz czyli zbiór terminów i pojęć szermierczych, eseje na temat fechtunku, aspektów pozaszermierczych tego sportu).
2. Nauczanie o kierunku bojowym
W miarę rozwoju umiejętności szermierczych uczniowie powinni stopniowo się dozbrajać (miecz, aketon, opancerzenie etc.)
ponieważ posiadanie własnego rynsztunku jest warunkiem przejścia do kolejnego etapu nauczania o kierunku bojowym.
Po spełnieniu warunków jakie stawia Szkoła Maximusa na tym etapie nauczania (posiadanie własnej broni, rynsztunku, podstawowego
stroju historycznego, odpowiednia wiedza i umiejętności z zakresu fechtunku, bronioznastwa) przechodzimy do kolejnego, drugiego etapu:
Szkolenia Specjalistycznego (o kierunku bojowym).
W tym czasie skupiamy się na wykorzystaniu nabytych umiejętności podczas walk w opancerzeniu całkowitym lub częściowym.
Zapoznajemy szermierzy z kolejnymi coraz trudniejszymi technikami, walką w zwarciu etc. Jest to również czas pierwszych wolnych
walk, samodzielnych pojedynków, turniejów bojowych (wewnętrznych i zewnętrznych) udziału w bitwach, bojowego uczestnictwa w pokazach
fechtunku.
3. Nauczanie techniki złożonej
Po okresie intensywnych walk, wyjść w pole, pojedynków na ubitej ziemi sprawdzenia się w turniejach i bitwach
następuje
trzeci etap - nauczanie techniki złożonej, skomplikowanych i trudnych działań szermierczych przekazanych nam przez
przodków w traktatach.
Jest to kolejny i trudny okres. Przyswojenie tych technik wymaga bowiem żmudnej i wytrwałej pracy.
Wiąże się z tym również konieczność stopniowego analizowania i tłumaczenia traktatów obcojęzycznych.
4. System walki
Następnym krokiem jest połączenie umiejętności:
- techniki podstawowej i złożonej
- taktyki
- cech psycho-motorycznych
- wytrzymałości fizycznej
- temperamentu szermierza etc.
w jeden spójny system walki oraz praktyczne wykorzystanie ich podczas walk w opancerzeniu.
Jest to ostatni i najtrudniejszy etap nauki władania daną bronią. Dojście do tego miejsca wymaga wytrwałości, samodyscypliny i
cierpliwości.