Etapy nauczania fechtunku historycznego w Szkole Maximusa

1. Nauczanie podstawowe

Pierwszy etap nauczania fechtunku historycznego podczas którego skupiamy się na przekazaniu i utrwalaniu techniki podstawowej (kierunki i rodzaje ataków, zasłony, praca nóg, manewrowanie odległością, uniki, psychologia, świadome i aktywne podejście do treningu i rozwoju własnej osoby).

Jest to również okres trenigu ogólnorozwojowego, którego celem jest podniesienie kondycji, rozwinięcie cech psycho-motorycznych. Zapoznajemy również uczniów z podstawami bronioznastwa, historii ogólnej, historii fechtunku.

Otrzymują od nas materiały teoretyczne i szkoleniowe na temat fechtunku historycznego (min. opracowany na potrzeby Szkoły Maximusa Glosariusz czyli zbiór terminów i pojęć szermierczych, eseje na temat fechtunku, aspektów pozaszermierczych tego sportu).

2. Nauczanie o kierunku bojowym

W miarę rozwoju umiejętności szermierczych uczniowie powinni stopniowo się dozbrajać (miecz, aketon, opancerzenie etc.) ponieważ posiadanie własnego rynsztunku jest warunkiem przejścia do kolejnego etapu nauczania o kierunku bojowym.
Po spełnieniu warunków jakie stawia Szkoła Maximusa na tym etapie nauczania (posiadanie własnej broni, rynsztunku, podstawowego stroju historycznego, odpowiednia wiedza i umiejętności z zakresu fechtunku, bronioznastwa) przechodzimy do kolejnego, drugiego etapu:

Szkolenia Specjalistycznego (o kierunku bojowym).
W tym czasie skupiamy się na wykorzystaniu nabytych umiejętności podczas walk w opancerzeniu całkowitym lub częściowym. Zapoznajemy szermierzy z kolejnymi coraz trudniejszymi technikami, walką w zwarciu etc. Jest to również czas pierwszych wolnych walk, samodzielnych pojedynków, turniejów bojowych (wewnętrznych i zewnętrznych) udziału w bitwach, bojowego uczestnictwa w pokazach fechtunku.

3. Nauczanie techniki złożonej

Po okresie intensywnych walk, wyjść w pole, pojedynków na ubitej ziemi sprawdzenia się w turniejach i bitwach następuje trzeci etap - nauczanie techniki złożonej, skomplikowanych i trudnych działań szermierczych przekazanych nam przez przodków w traktatach.

Jest to kolejny i trudny okres. Przyswojenie tych technik wymaga bowiem żmudnej i wytrwałej pracy. Wiąże się z tym również konieczność stopniowego analizowania i tłumaczenia traktatów obcojęzycznych.

4. System walki

Następnym krokiem jest połączenie umiejętności:
- techniki podstawowej i złożonej
- taktyki
- cech psycho-motorycznych
- wytrzymałości fizycznej
- temperamentu szermierza etc.
w jeden spójny system walki oraz praktyczne wykorzystanie ich podczas walk w opancerzeniu.
Jest to ostatni i najtrudniejszy etap nauki władania daną bronią. Dojście do tego miejsca wymaga wytrwałości, samodyscypliny i cierpliwości.